اولين اجلاس پارلمان افغانستان پس از حدود ۳۰ سال، صبح ديروز در ساختمان موقت پارلمان در جاده «دارالامان» در جنوب شهر «كابل»، با تلاوتى از آيات قرآن كريم و نواختن سرود ملى اين كشور رسماً افتتاح شد.
به گزارش بى.بى.سى، نمايندگان انتخابى و انتصابى پارلمان افغانستان در اين مراسم، در برابر قانون اساسى و ساير قوانين جارى در اين كشور سوگند وفادارى ياد كردند. اين اولين پارلمان افغانستان پس از حدود ۳۰ سال است كه بر اساس رأى مستقيم مردم ايجاد مى شود. «ديك چنى»، معاون رئيس جمهورى آمريكا، از جمله ده ها ديپلمات خارجى بود كه در اين مراسم شركت كرد. به علاوه، تمامى اعضاى دولت افغانستان و شمارى از رهبران ارشد جهادى اين كشور نيز در اين مراسم شركت كرده بودند.
«حامد كرزى»، رئيس جمهورى افغانستان كه پارلمان را رسماً افتتاح كرد، گفت كه اميدوار است اعضاى اين پارلمان «خدمت به مردم» را در صدر فهرست برنامه هاى كارى خود قرار دهند. او گفت: «اين مجمع (پارلمان) نشان دهنده حاكميت مجدد مردم افغانستان بر سرنوشت كشورشان است.» كرزى تأكيد كرد كه افغانستان امروز دوباره به خانه مشترك تمامى شهروندان اين كشور تبديل شده است و نماينده هاى مردم مى توانند گردهم جمع شده و در مورد مسائل مهم كشورشان تصميم گيرند. وى بيرون آوردن افغانستان از «انزواى جهانى» و احياى مناسبات ديپلماتيك با كشورهاى جهان را بخش مهمى از سياست خارجى كشورش دانست.
كرزى همچنين ادامه مناسبات خوب كشورش با ساير كشورهاى جهان را براى آينده افغانستان مفيد خواند و گفت كه ظرف چهار سال گذشته تلاش هاى او همواره روى اين موضوع متمركز بوده است كه افغانستان داراى سياست خارجى فعال و دوستانه با تمامى كشورها شود. رئيس جمهورى افغانستان اگرچه تقويت نيروهاى امنيتى، ارتش و پليس را در زمينه تأمين صلح و ثبات در اين كشور مهم خواند، اما تأكيد كرد كه تنها اتكا به نيروى نظامى نمى تواند معضل امنيتى در اين كشور را حل كند. او گفت: «ما بايد به افرادى كه تمايل به ترك جنگ دارند، فرصت دهيم به برنامه هاى صلح آميز بپيوندند.» كرزى با استفاده از فرصت از مخالفان مسلح كشورش نيز تقاضا كرد اسلحه خود را به زمين بگذارند و در بازسازى اين كشور سهيم شوند.
وى در عين حال به همكارى و هماهنگى ميان دولت و پارلمان افغانستان تأكيد كرد و گفت كه بدون هماهنگى در كار اين دو نهاد، مبارزه با چالش هايى كه سر راه انكشاف افغانستان قرار دارد، ناممكن خواهد بود. او تروريسم، كشت و توليد مواد مخدر، فساد و آنچه قانون شكنى مى خواند را از مشكلات اصلى موجود در افغانستان دانست و خواستار مبارزه جدى و يك دست كشورش عليه اين مشكلات شد. كرزى در پايان سخنان خود، افغانستان را كشورى توصيف كرد كه از ميان «خاكستر تجاوز و تحقير» سر بلند كرده است.  وى كه تقريباً مى گريست و مشت روى ميز مى كوفت، خطاب به اعضاى پارلمان كشورش گفت: «ما امروز حق داريم از همين جا به همه آنانى كه در نابودى اين آب و خاك تلاش كردند، اعلام كنيم كه اين سرزمين تا جاودان زنده خواهد بود.» او گفت: مهمترين اصل در پيروزى افغانستان در شرايط كنونى، «عشق به دين و وطن» است كه بايد با پرورش اين حس، به اهداف خود در جهت بازسازى و ترقى افغانستان دست يابيم. بى.بى.سى گفت: گشايش رسمى پارلمان افغانستان، بخش مهم و آخرين مرحله از توافق هاى بن است كه بيش از چهار سال پيش پس از فروپاشى رژيم طالبان در اين كشور به اجرا درآمد.
پارلمان افغانستان كه در قانون اساسى اين كشور «شوراى ملى» خوانده شده، متشكل از دو مجلس است: مجلس نمايندگان (ولسى جرگه) و مجلس سنا (مشرانوجرگه). انتخابات پارلمانى افغانستان در سپتامبر سال جارى ميلادى برگزار شد. بر اساس اين گزارش، آغاز به كار پارلمان در حال حاضر به يك منبع اميد براى افغان ها تبديل شده است. جنگ هاى دوامدار دلسردى نسبت به امور جارى سياسى را در ميان بيشتر افغان ها افزايش داده است و حالا تصور آن وجود دارد كه ممكن است پارلمان، تكانه اى جديد در حيات سياسى آنان شود.

آيا نگاه كنونى  به آفريقا تأمين كننده منافع ايران است؟ حسن يوسفى در سالهاى اخير، اين سؤال همواره مطرح بوده كه آيا نگاه به آفريقا در سياست خارجى جمهورى اسلامى در چارچوب منافع ملى ايران است؟ يا اقدامات هرچند اندك انجام شده در سالهاى اخير، بى فايده و بى ثمر بوده اند؟ در پاسخ به اين سؤال دو ديدگاه وجود دارد. ديدگاه نخست كه به گروهى از كارشناسان حوزه آفريقا تعلق دارد؛ با تأكيد بر اهميت قاره آفريقا از ابعاد مختلف سياسى، اقتصادى و ژئوپولتيك، بى توجهى ايران به اين قاره را نوعى تهديد منافع كشورمان مى دانند. اين درحالى است كه برخى ديگر از كارشناسان معتقدند كه ايران مسائل و مشكلات فراوانى دارد و حضور در آفريقا در سياست خارجى جمهورى اسلامى ايران جايگاه چندانى نبايد داشته باشد.  براى درك بهتر از صحت هر كدام از ديدگاهها، ابتدا كافى است به تعامل قدرتهاى صنعتى با كشورهاى قاره آفريقا در سالهاى اخير توجه كنيم . آمريكا به عنوان كشورى كه در سياست خارجى خود تسلط بر منابع نفتى جهان را در اولويت قرار داده است، برنامه زمانبندى شده اى را براى حضور در قاره آفريقا طراحى كرده و در سالهاى اخير نيز اقدامات گسترده سياسى، اقتصادى، نظامى و حتى امنيتى را براى زمينه سازى اجراى اين برنامه آغاز كرده است. به طورى كه حتى بسيارى از كارشناسان، ارائه و اجراى طرحهاى نظامى _ امنيتى كه بخشى از آنها به بهانه مبارزه با تروريسم در آفريقا عملى شده اند را در راستاى حفاظت از منابع نفت و راههاى انتقال اين ماده از اين قاره به بازارهاى جهانى مى دانند. البته حضور آمريكا در قاره آفريقا تنها به نفت منتهى نمى شود، بلكه كاخ سفيد در سالهاى اخير تلاش كرده است به نوعى در تمام صحنه هاى سياسى و اقتصادى آفريقا نيز حضورى چشمگير داشته باشد. در طرف مقابل، كشورهاى اروپايى نيز كه بسيارى از آنها سابقه استعمارى در قاره آفريقا دارند، با اينكه به دليل اين سابقه با مشكلاتى در اين قاره روبرو هستند، اما مى كوشند جايگاه خود را در كشورهاى آفريقايى كه زمانى حياط خلوت آنها به شمار مى رفتند، حفظ كنند. انگليس در قالب جامعه كشورهاى مشترك المنافع كه بسيارى از اعضاى آن آفريقايى هستند، به تلاشهاى خود جهت مى دهد. در اجلاس اخير سران اين جامعه كه در مالت برگزار شد، بيشتر مباحث به كشورهاى آفريقايى اختصاص داشت و مجموع مباحث نشان داد كه انگليس به عنوان سازمان دهنده اين جامعه بيشتر به دنبال چه مسائلى است. در عين حال تونى بلر نخست وزير انگليس نيز طرحى را براى توسعه آفريقا ارائه كرده است كه به نوعى، ابتكار عمل لندن را در آفريقا تضمين مى كند. فرانسه نيز مانند انگليس البته كمى فعال تر، حضور خود را در قاره آفريقا سامان داده است. فرانسه علاوه بر جامعه كشورهاى فرانسه زبان «فرانكوفونى»، اجلاسهاى سران آفريقا _ فرانسه را طراحى كرده است. اجلاس سران آفريقا - فرانسه اواسط آذرماه جارى در جمهورى مالى برگزار شد واجلاس سران فرانكوفونى تا چند هفته ديگر در بوركينافاسو برگزار مى شود. با اينكه اين واقعيت غير قابل انكار است كه در سالهاى اخير بسيارى از بحرانها در قاره آفريقا به دليل رقابتهاى كشورهاى خارج از قاره شكل گرفته است كه به نوعى منافع بلند مدت خود را در آفريقا در معرض خطر ديده ويا به دنبال كسب منافع جديد بوده اند، اما قدرتهاى صنعتى در كنار اين رقابتها، طرحهايى را براى تعامل بهتر با كشورهاى آفريقايى ارائه كرده اند. البته در كنار كشورهايى كه حضور در قاره آفريقا را حق خود مى دانند و در برابر حضور ديگران نيز مقاومت مى كنند، قاره آفريقا شاهد حضور كشورهاى ديگرى مانند هند، چين، مالزى، برزيل، ژاپن و .. بوده است.  حال، با نگاهى با تعاملات كشورهاى جهان با قاره آفريقا، آيا حضور نداشتن ايران در اين قاره  به صلاح كشورمان است ؟ شايد استفاده از يك مثال پاسخ مناسبى براى اين سؤال باشد. اوايل ماه شمسى جارى، قطعنامه پيشنهادى كانادا درباره نقض حقوق بشر در ايران در كميته سوم مجمع عمومى سازمان ملل متحد به ۷۶ رأى موافق در مقابل ۵۱ رأى مخالف براى بررسى در صحن مجمع به تصويب رسيد. اين درحالى است كه ۱۹۱ كشور در اين كميته حق رأى داشتند كه ۴۶ كشور به اين قطعنامه رأى ممتنع دادند. از اين ۴۶ كشور، ۳۵ كشور آفريقايى بودند كه اگر آنها موافق ايران رأى مى دادند، به طور قطع، جهت گيرى آرا به نفع ايران مى شد. همزمان با ارائه طرح ضد ايرانى كانادا، اتحاديه اروپا نيز قطعنامه اى را درباره نقض حقوق بشر در منطقه دارفور سودان عليه دولت اين كشور به كميته سوم مجمع عمومى ارائه كرد. اين طرح كه ۷۷ رأى موافق داشت، به دليل رأى قاطع و مشترك ۵۳ كشور عضو اتحاديه آفريقايى و همكارى ساير كشورهاى جهان سوم با ۸۸ رأى مخالف به تصويب نرسيد و از دستور كار مجمع خارج شد. با اينكه مجموع كشورهاى اتحاديه اروپايى توان و رايزنى بسيارى را براى تصويب پيشنهاد خود اعمال كردند، اما ناموفق بودند.  درصورتى كه ايران نيز مى توانست با ديپلماسى فعال خود رأى مسكوت كشورهاى آفريقايى را به نفع خود به جريان درآورد، به طور قطع، منافع ملى ايران تأمين مى شد و كانادا به عنوان تنها كشور آشكار پيشنهاد دهنده قطعنامه ضد ايرانى ناكام مى ماند. اكنون بهتر مى توان درباره اينكه فقدان حضور فعال ايران در قاره آفريقا، تهديد كننده منافع ملى است، قضاوت كرد.